Ik dacht zoiets...

 Dit worden de blokjes die ik van mijn behangrestanten ga maken! En dan niet alleen in roze en groen hoor, nee, er zitten zoveel kleuren in de stof, dat ik een heel palet kon kiezen:

Lekker bont dus!
Dit hondje kwam ik tegen op de hei:

Hij komt uit het zelfde Spaanse asiel als mijn Pep!! Er lopen al heel wat La Linea (klik-klik!) hondjes rond in Nederland, dus de kans is groot dat je er dan eens eentje ontmoet...

Ffffcooby

Scooby wil even een probleempje delen. Het probleem is haar naam, Scooby... met een S dus. Zo gemeen!! Want kijk;

ze mist twee voortanden.... Of, zoals Scooby het zou zeggen, "ik mif twee foortanden". Godzijdank maken honden kennis met elkaar, door aan elkaars achterwerk te snuffelen. Stel je voor dat ze zich bij naam voorstelden; "hallo, ik ben Fffcooby", ze zou nooit voor vol aangezien worden....

Afgelopen maandag, was een speciale dag voor Scooby. Zij mocht mee in de auto, de anderen bleven thuis. We gingen helemaal naar Emmeloord, naar haar moeder! Een wandeling, georganiseerd door haar vorige baasje en diens Turkse vriend. Zelf namen zij een zus van Scooby mee, en een andere hond waar Scooby mee opgroeide. Wát een feest! Nou weet ik niet of honden elkaar nog herkennen als ze in een nieuw gezin wonen met nieuwe luchtjes, maar ik zou toch zweren van wel. Ooooh wat had ze het druk met haar zus en de andere hond. En haar Turkse baasje, Scooby was zijn lieveling, werd als een dolle begroet! Ze was gewoon helemaal blij! Tijdens de wandeling sprong haar moeder in een sloot om achter een waterhoentje aan te gaan. En hup, Scooby sprong er ook in! Ze kan zwemmen!! De hele middag was één groot feest;

Links, haar moeder, rechts haar zus Shy.
Op de terugweg stuitten we helaas op een probleem met de Ketelbrug;

Best gezellig hoor, zo'n beetje op de vangrail zitten te kletsen met mede-filezitters, maar na 3 kwartier wachten, hebben we de vluchtstrook gebruikt om terug te rijden. Via een oprit gingen we er af, en beneden stond keurig politie ed die ons zelfs voorrang gaven! Met een omweg hebben we de NO-polder verlaten. Wat heel leuk was, ik reed langs Schokland!! Nog nooit gezien!!! Tjemig, je zou toch op dat eiland in de Zuiderzee geboren zijn, en daar je hele leven slijten, ik moet er niet aan denken! Nu rest er slechts een puist in de polder, met een clustertje houten huizen en een kerk..... Maar wel heel leuk om te zien!

Oma!

Zeg tegen Molly dat "oma" komt, en ze likt haar bek al af! Als kind hadden wij een witte poedel, Porky genaamd. Als wij tegen hem zeiden "opa en oma", zat hij de hele ochtend keurig op een stoel voor het raam te wachten. Zodra hij hun auto zag, brak hij de tent af... zo blij!

Bovenstaande foto; Porky bij mijn moeder op schoot, met opa en oma en een stukje van mijn broer, in Oostenrijk.

Nogmaals, zelfde vakantie, ik achter een vies taartje, slagroom zonder suiker, yuk! Porky lust best taartjes zonder suiker...

Maar nu wat anders, hier ben ik nu mee bezig:

Het is een quiltje voor de winkel, den Haan en Wagenmakers. Leuk he? Hier nog een foto:

Pepper die komt kijken of ik niet toevallig met eten in de weer ben...

Pepino op dag 4

Kijk nou toch, zo'n stoere vent!! Vandaag heeft hij lekker los gelopen. Pepino is het kleine zwarte hondje met het rode tuigje aan. Hij was weer helemaal blij! En hij luistert ook al best goed, beter dan Scooby!! De naam Pepino vind ik te lang om hem te roepen, dus is hij nu omgedoopt in Pepper, roepnaam Pep! Die naam past wel bij hem, het is een alert snel hondje! Vannacht 2 kleine plasjes binnen gedaan, overdag ging het helemaal goed. Hij heeft ook al begrepen dat de keuken verboden terrein is als ik kook. Dat is een nieuwe regel, ik werd een beetje gek van dat gekrioel om mijn benen... Samen met de dames gaat ook al beter dan ik had durven dromen...

wanhoop op de m2

Gisteren dacht ik in de middag, kom, we gaan nog even wandelen... Eerst lekker over het veld van de Wolfskamer en dan nog een stukje bos... In dat stukje bos, is een deel gereserveerd voor het wild, althans, dat denk ik. Manshoge bramenstruiken woekeren er over omgevallen bomen. Scooby dook er in... en kwam er niet meer uit! Na 15 minuten wachten en roepen ben ik naar een opening in de bramen gaan zoeken, misschien was ze in de problemen? Ik baande me een weg door de stekels en verdomd, daar liep ze! Snel aan de riem en op zoek naar een uitgang... Met een zeer onwillige Scooby aan de riem worstelde ik me als een kip zonder kop door de negorij. Nou hebben we het hier over een stukje bos ten grootte van een voetbalveld, niet zo heel groot dus. Maar ik kan op een postzegel verdwalen! Ik zweette als een otter, was Molly ondertussen kwijt, stiksjachrijnig en het begon te schemeren... Waar was toch in godsnaam het pad? Ik raakte in paniek!! Het is toch niet te geloven dat je in zo'n klein stukkie bos compleet de weg kwijt kunt raken... En áls ik dan wist waar een pad was, was het onmogelijk om door de bramen te komen. Ruim een uur ben ik bezig geweest, toen stond ik eindelijk weer op een pad. En ooooo wat was ik nijdig!! Ik zat onder de dorens, een klein wandelingetje kwam neer op 2 uur!! En het was ondertussen zo goed als donker. De gedachten die tijdens dit avontuur door mijn hoofd flitsten waren nog het meest genant... ik dacht aan dat programma op Nat. Geographic, "I shouldn't be alive". Ik zag mezelf met een machete de bramen te lijf gaan. Ik zag een sproei-vliegtuigje op mijn commando een lading Agent Orange over die bramen storten... En als ik nou nog heeeeel veel wild gezien zou hebben, slechts één konijntje en één ree! Ik vraag me af of die ree daar ook al een aantal dagen aan het dolen was, zo'n beestje kan toch ook hopeloos verstrikt raken? En wat had Scooby daar nou te zoeken? Ik denk dat ze de geur van rottend vlees rook, het stond er namelijk vol met van die vieze stinkzwammen...

spijbelen

Ik moet iets bekennen, ik ben thuisgebleven dit weekend. Vrijdagochtend was ik de kampeerspullen aan het klaarzetten, en het zweet brak me uit. Al dagen ben ik misselijk en onvoorstelbaar moe. Ik zag het gewoon niet zitten om 2 dagen in weer en wind in een bos rond te hangen en te slapen in een koude tent. En dus zit ik gewoon thuis en het voelt als spijbelen. Helaas had ik ook geen zin in lapjes deze week, nou, dan moet er toch wel iets aan de hand zijn toch? Op dat gebied heb ik dus niets te showen. Dan maar een statieportret van ons, de dames: